«وَمَنْ أَحْیَاهَا فَکَأَنَّمَا أَحْیَا النَّاسَ جَمِیعًا»

«و هر کس نفسی را زنده کند، گویی همه مردم را زنده کرده است.»

در هر بیمارستان، فراتر از دستگاه‌های پرصدا و پرونده‌های پزشکی، روایتی جاری است؛ روایتِ کسانی که با نگاه خود، رنج را به آرامش و اضطراب را به امید بدل می‌کنند. پرستارانِ ما، نگهبانانِ لحظه‌های بحرانی و هم‌دم تنهاییِ بیماران هستند. آن‌ها کسانی‌اند که در میانه‌یِ شلوغی کار، تپشِ قلبِ بیمار را با ظرافت تمام می‌شنوند و در سکوت شب‌ها، با مراقبت خود،  سلامت را بر جادوی زندگی می‌بخشند. این «شرح‌حال» مشترکِ تمامِ پرستاران، تنها یک شغل نیست؛ یک رسالت انسانی است که با هر بار لمس دست یک بیمار، تجدید می‌شود.این هنر مراقبت، در هر خانه‌ای جاری است؛ در نگاهِ دلسوزِ فرزندی که شب‌ها، بالینِ والدینِ خسته را به نگهبانی می‌گیرد، در دستان مهربانی که زخم عزیزان را با صبوری التیام می‌بخشد، و در قلبی که در لحظات دشوار، تکیه‌گاه آرامش دیگران می‌شود. هر انسانی که در قامتِ یک عزیز، نقشِ مراقبت و صبوری را ایفا می‌کند، در حقیقت، در جایگاهِ یک «پرستار» ایستاده است؛ در این روز که با ولادتِ بانویِ صبور و مقتدر، حضرت زینب (س)، تزیین شده است، یاد ایشان بر ما نقش می‌بندد؛ همان کسی که در میانه‌یِ طوفان‌های سخت، با تدبیر و مهارتی بی‌همتا، مراقب خاندان و جان‌های رنجور بود. ایشان بزرگ‌ترین آموزگارِ ما در مفهومِ «مراقبتِ در اوجِ سختی» است؛ همان تلاطمی که در آن، صبر و مدیریت، با مهر و ایثار در هم می‌آمیزد.ما در دانشگاه علوم پزشکی، با ادای احترام به این جایگاه، هم به پرستارانِ متبحرِ بالینی و هم به تمامیِ کسانی که در سایه‌ی خانواده، نقش مراقب و حامی را ایفا می‌کنند، درود می‌فرستیم. شما همگی، در مسیر شفابخشی، در کنار ما هستید.هفته‌ی پرستار بر همه‌ی مظهران ایثار و صبوری، مبارک باد.

تنظیم کننده:سیده کبری هاشمی